Wedstrijdvormen in het jeugdvoetbal 2026: overzicht voor trainers en jeugdcoördinatoren

Je bent jeugdcoördinator. Dit seizoen moet je aan ouders, trainers en spelbegeleiders uitleggen waarom er geen ranglijst wordt bijgehouden, waarom er op de training met vier doeltjes wordt gespeeld, waarom er in de kleinste categorieën wordt gerouleerd, en waarom je zesjarige ineens 2 tegen 2 speelt in plaats van op een groot veld. Misschien staat de eerste speeldag al voor de deur, misschien moet je op de ouderavond stelling nemen. Je hebt een overzicht nodig dat klopt.

Dit artikel geeft je precies dat. Je krijgt een overzicht van de KNVB-wedstrijdvormen voor O6 en O7, voor O8 tot en met O10 en voor O11 en O12, de onderbouwing waarom het zo is opgezet, een FAQ-paragraaf voor de ouderavond en een plan in vier stappen voor de omschakeling in de vereniging.

Wat er is veranderd: de wedstrijdvormen van de KNVB

Nederlands jeugdvoetbal is niet één spel op één veld. De KNVB voert naast het veldvoetbal (11 tegen 11) een reeks eigen wedstrijdvormen, en per leeftijdscategorie ligt vast welke vorm, welk veld en welke wedstrijdleiding erbij hoort. Het pupillenvoetbal loopt van O6 tot en met O12 en gaat daarna over in het jeugdvoetbal op het hele veld.

De vormen op een rij:

• O6: 2 tegen 2, soms 4 tegen 4, uitdrukkelijk in toernooivorm. Er is voor deze categorie geen KNVB-competitie.
• O7: 4 tegen 4, eveneens in toernooivorm, binnen het vierfasenmodel van de bond.
• O8, O9 en O10: 6 tegen 6, op bijna een kwart veld van 42,5 bij 30 meter, onder leiding van een spelbegeleider.
• O11, MO11 en O12: 8 tegen 8, op bijna een half veld van 42,5 bij 64 meter, onder leiding van een pupillenscheidsrechter. Vanaf O11 wordt er met uitslagen en ranglijsten gespeeld.
• O13 tot en met O19: 11 tegen 11 op het hele veld, binnen het driefasenmodel.
• MO13 tot en met MO20: daarnaast 9 tegen 9, alleen in categorie B vanaf de tweede klasse, wanneer een team structureel minder dan twaalf speelsters heeft.

De scharnierleeftijd is dus O11, niet O13. Daar komt de ranglijst, daar komt de pupillenscheidsrechter, en daar wordt het veld bijna twee keer zo groot. Wie dat scharnierpunt begrijpt, begrijpt de hele opbouw: alles daaronder is leren, alles daarboven is ook wedstrijd. Wat er in de volgende trap, het 9 tegen 9, tactisch verandert, staat in een apart artikel.

Waarom kleiner beter is: vier problemen van het grote veld

De kleine wedstrijdvormen komen niet uit de lucht vallen. Vier problemen houden bonden wereldwijd al jaren bezig, en het grote veld loste er geen van op. Wie dat begrijpt, kan de opzet ook aan de sceptische clubgenoot uitleggen.

1. Te weinig balcontacten per kind. In 9 tegen 9 of 7 tegen 7 raakt een acht- of negenjarige de bal per wedstrijd gemiddeld zelden. De zwakkere spelers vaak bijna nooit. Wie de bal niet raakt, leert ook niets. In 3 tegen 3 vermenigvuldigen de balcontacten per kind zich, omdat minder spelers dezelfde ruimte delen. Precies dat is het hoofdargument achter de kleine vormen: hoe kleiner de groepen, hoe meer balcontacten ieder afzonderlijk krijgt.

2. Te vroeg een ranglijst en resultaatdruk. Zesjarigen begrijpen een stand niet. Trainers en ouders wél, en juist dat is het probleem. Waar een ranglijst staat, wordt er op winst gespeeld, blijft de zwakkere speler op de bank en wordt de sterkere het middelpunt. Spelen zonder uitslagen en ranglijsten haalt die druk eruit, op precies de leeftijd waarop hij toch niets had bijgebracht. De KNVB trekt die streep bij O11.

3. Te complex voor de leeftijd. Zeven medespelers, twee grote doelen, een keeper, tactisch schuiven: dat gaat de cognitieve capaciteit van een zes- tot achtjarige te boven. Ze kunnen het nadoen, maar ze begrijpen het niet. Een wedstrijdvorm met een heldere opdracht — vier doelen, twee medespelers, zoek het gat — past bij de leeftijd.

4. Uitval in de puberteit. Onderzoek laat over decennia hetzelfde beeld zien: veel kinderen stoppen uiterlijk rond hun vijftiende met clubvoetbal, vaak eerder. Een van de redenen is een gebrek aan het gevoel er zelf toe te doen. Waarom de puberteit talent kost en hoe je spelers vasthoudt, behandelt onze gids over talentontwikkeling. Wie als achtjarige voor de derde keer wordt ingebracht en dan niet aan de bal komt, verliest de zin. Meer balcontacten en geen focus op de ranglijst moeten juist dat veranderen.

De opbouw is dus geen pedagogische mode, maar een direct antwoord op vier onopgeloste problemen. Wie het op de ouderavond zo uitlegt, heeft de helft van de discussie al gewonnen.

O6 en O7: 2 tegen 2 en 4 tegen 4 in toernooivorm

De jongste vormen wijken het sterkst af van wat een volwassene onder voetbal verstaat. In plaats van gestructureerde wedstrijden met veel trainersaanwijzingen staat er een ochtend met veel kleine partijtjes en minimale sturing.

Veld en doelen. Meerdere kleine velden naast elkaar: bij 2 tegen 2 ongeveer 16 bij 20 meter, bij 4 tegen 4 iets ruimer. Kleine doeltjes, geen keeper, geen strafschopgebied, geen cornervlaggen. Wie geen doeltjes heeft, zet ze uit met pionnen of stokken.

Toernooivorm in plaats van competitie. De KNVB schrijft voor O6 uitdrukkelijk toernooivorm voor en houdt voor deze categorie helemaal geen competitie. O7 speelt eveneens in toernooivorm, binnen het vierfasenmodel van de bond. In de praktijk betekent dat: meerdere korte partijtjes op één ochtend, telkens tegen een andere tegenstander, zonder dat er iets wordt opgeteld.

Speeltijd en rouleren. Korte partijtjes van een paar minuten met korte pauzes ertussen zijn de norm; langer volhouden lukt op deze leeftijd niet. Veel verenigingen laten daarnaast elk kind na elk doelpunt of na een vast aantal minuten wisselen, volgens een vooraf afgesproken volgorde. Dat is geen bondsregel maar een eerlijkheidsmechanisme dat werkt: het sterkere kind kan niet de hele partij op het veld blijven. Hoe je speeltijd verderop in de jeugd eerlijk verdeelt, laat speeltijd eerlijk verdelen in het jeugdvoetbal zien met vier leeftijdsgerichte modellen.

Toernooivorm met op- en afgaande velden. Op een speeldag staan meerdere velden naast elkaar, geordend van het "lichtste" naar het "sterkste". Na elke ronde schuift het winnende team een veld op en het verliezende een veld terug. Bij gelijkspel wint het team dat het laatste doelpunt maakte; bij 0-0 beslist steen-papier-schaar. Zo ontstaan er vanzelf gelijkwaardige partijen, omdat winnaars tegen winnaars uitkomen en verliezers tegen verliezers.

Wat ouders vaak verkeerd begrijpen. Ouders zien zo'n ochtend en denken dat het geen "echt voetbal" is. Dat is het juist wel: voetbal voor zesjarigen is niet wat volwassenen als voetbal beleven. Het is een motorische en sociale leervorm die later uitmondt in het klassieke spel. Wie bij de allerjongsten geen ranglijst bijhoudt, heeft de kinderen niets afgenomen maar druk bespaard.

Waarom vier doeltjes: het funinoprincipe

Met twee doelen concentreert het spel zich in het midden van het veld en rent de sterkste rechtdoor. Met vier doelen moet de aanvaller beslissen: links of rechts? Welk doel wordt minder verdedigd? Dat traint waarneming, keuzes maken en spelinzicht — precies wat kinderen op deze leeftijd moeten opbouwen.

De vorm van 3 tegen 3 op vier doeltjes gaat terug op de Duitse trainersopleider Horst Wein, die hem vooral tijdens zijn jaren in Spanje onder de naam funino bekend maakte. Het is geen KNVB-wedstrijdvorm: de bond schrijft voor O6 en O7 gewoon 2 tegen 2 en 4 tegen 4 voor. Op de trainingsvelden is funino intussen wel overal te vinden, en de Duitse bond heeft het concept zelfs in zijn competitieregels overgenomen. De trainingspraktijk staat uitgewerkt in de funino-trainersgids: acht varianten, coachingaanwijzingen en een voorbeeldmail voor de ouderavond.

Wie trainingsinhoud zoekt die bij deze logica past, vindt in het artikel over dribbeloefeningen voor O9, O10 en O11 concrete oefeningen per leeftijd.

O8 tot en met O10: 6 tegen 6 op bijna een kwart veld

Vanaf O8 wordt de vorm voor drie jaargangen achter elkaar hetzelfde: 6 tegen 6. Dat is bewust, want die drie jaar zijn de kern van het pupillenvoetbal, en een kind dat in O8 instapt speelt tot en met O10 in dezelfde omgeving.

Veld en veldmaten. Bijna een kwart veld, 42,5 bij 30 meter. In de praktijk betekent dat: op een gewoon speelveld passen er twee of drie naast elkaar, wat het thuisprogramma op een zaterdagochtend eenvoudig maakt.

De spelbegeleider. Deze wedstrijden worden niet geleid door een scheidsrechter in de klassieke zin, maar door een spelbegeleider: iemand die het spel op gang houdt, uitlegt en corrigeert in plaats van bestraft. De KNVB heeft die rol bewust laagdrempelig gehouden zodat er genoeg mensen voor te vinden zijn — vaak een ouder of een oudere jeugdspeler. Dat maakt de instructie vooraf belangrijker dan bij een gediplomeerde arbiter.

Nog steeds zonder ranglijst. Tot en met O10 worden er geen uitslagen en ranglijsten bijgehouden. De wedstrijd wordt gespeeld, de kinderen weten heus wel wie er won, maar er komt niets in een tabel. Dat is precies de streep die de bond bij O11 trekt.

Wat het spel technisch vraagt. Zes tegen zes op dit veld is dicht genoeg om ieder kind voortdurend bij het spel te betrekken, en ruim genoeg om een pass te leren spelen. Het is de eerste vorm waarin een keeper vanzelfsprekend is en waarin een eerste vorm van positiespel ontstaat, zonder dat er tactiek bij komt kijken.

O11 en O12: 8 tegen 8, en de eerste ranglijst

O11 is de belangrijkste overgang in het hele pupillenvoetbal, en veel ouders zien dat niet aankomen. Er verandert namelijk niet één ding maar drie tegelijk.

Format 1: het veld wordt bijna twee keer zo groot. Van bijna een kwart veld (42,5 bij 30 meter) naar bijna een half veld (42,5 bij 64 meter). Dat is meer dan twee keer zoveel oppervlak, met acht in plaats van zes spelers per kant. Per kind blijft er dus meer ruimte over, en er wordt aanzienlijk meer gelopen.

Format 2: de pupillenscheidsrechter. De spelbegeleider maakt plaats voor een pupillenscheidsrechter. Dat is nog steeds geen gediplomeerde bondsarbiter, maar de rol verschuift van begeleiden naar leiden: er wordt gefloten, er worden beslissingen genomen, en er valt over te discussiëren. Precies daarom hoort hier ook de afspraak met de ouders bij die verderop in dit artikel staat.

Format 3: uitslagen en ranglijsten. Vanaf O11 publiceert de KNVB uitslagen en ranglijsten. Dat is de eigenlijke breuk. Voor het eerst staat er iets op het spel dat ook volwassenen kunnen aflezen, en voor het eerst voelt een team het verschil tussen bovenaan en onderaan staan.

Wat er blijft. De wedstrijdvorm blijft klein genoeg om ieder kind aan de bal te laten komen; 8 tegen 8 op een half veld is geen verkleind profvoetbal. De nadruk ligt nog altijd op het één tegen één en op veel dribbelen. Wat er wél bij komt, is een eerste passgeometrie, schuiven als team en simpele afspraken over breedte in balbezit.

Wat dat voor jou als trainer betekent. De drie veranderingen komen tegelijk, en dat is veel. Een team dat in O10 samenspeelde, verliest bij de eerste wedstrijden in O11 vaak een paar weken de structuur. Dat is normaal, en het is geen reden om terug te vallen op de sterkste vier spelers. Opwarmoefeningen die passen bij deze leeftijd en zonder materiaal werken, staan in het artikel over opwarmen zonder materiaal.

Wat er verandert voor de trainingsinhoud

De wedstrijdvormen zijn het ene, de trainingsinhoud het andere. Wie 6 tegen 6 op een kwart veld laat spelen, kan op de training geen klassieke 11 tegen 11-tactiek gaan scholen. De kleine vormen dwingen tot aanpassing van de trainingsinhoud, en juist daar loopt het in veel verenigingen spaak.

Meer één tegen één, minder teamtactiek. In de kleine vormen beslist het één tegen één vrijwel elk doelpunt. Een training zou 30 tot 50 procent van de tijd in situaties van één tegen één of één tegen twee moeten doorbrengen. Teamtactiek — schuiven, presslijnen — hoort op zijn vroegst vanaf O13.

Dribbelen en passen als focus. Wie de bal kan houden, wint in 6 tegen 6. Wie hem niet kan houden, verliest. Dribbeloefeningen, passoefeningen onder druk en kleine partijvormen met tegenstander zijn de bouwstenen. Frontale oefening zonder tegenstander is de uitzondering.

Gevolgen voor de trainersbijeenkomst. Als jeugdcoördinator moet je zorgen dat je trainers weten wat bij de vormen past en wat niet. Eén bijeenkomst per seizoen, het liefst bij de start, is verplicht kostje. Blijft je O8-trainer teamtactiek proberen met achtjarigen, dan wordt de hele opzet een administratieve exercitie in plaats van een verbetering.

Pionnen, kleine doeltjes en hesjes horen in elke materiaaltas van elke trainer. Investeer als vereniging daar waar de behoefte echt zit: niet in nog meer grote doelen, maar in doeltjes, pionnen en veldmarkering.

Wat je ouders en spelbegeleiders moet uitleggen

Ouders en spelbegeleiders zien de vorm langs de lijn en stellen vragen. Hier zijn de meest voorkomende, met antwoorden die je één op één op de ouderavond of langs het veld kunt gebruiken.

"Waarom spelen ze op zo'n klein veld?" Omdat ieder kind dan veel vaker aan de bal komt. Op een groot veld raakt een achtjarige de bal een paar keer per wedstrijd, en de zwakkere spelers bijna nooit. Op een kwart veld met zes tegen zes is ieder kind voortdurend bij het spel betrokken. Dat is de hele reden.

"Waarom is er geen ranglijst?" Om de druk eruit te halen. Zevenjarigen spelen beter als ze plezier hebben, niet als ze naar de eerste plaats loeren. De ranglijst motiveert de ouders, niet de kinderen, en ze sorteert de zwakkere spelers eruit omdat de trainer op winst moet spelen. Zonder ranglijst speelt iedereen. Vanaf O11 komt hij er wel, en dan zijn de kinderen er ook aan toe.

"Waarom wordt er zo vaak gewisseld?" Zodat ieder kind doorlopend meedoet. Rouleren volgens een vaste volgorde is het eerlijkheidsmechanisme: geen kind blijft de hele partij op het veld, en de wisselspelers komen in beweging voordat ze de aandacht verliezen.

"Waarom zijn de partijtjes zo kort?" Omdat de concentratieboog van een zes- tot negenjarige begrensd is. Vier tot zeven minuten volle concentratie, dan pauze of wissel. Langere partijen leiden ertoe dat de kinderen vanaf minuut vijf alleen nog staan te kijken. Korte partijen betekent: veel intensieve fases, weinig leegloop.

"Mijn kind is heel talentvol, wordt dat in deze vorm wel uitgedaagd?" Ja. In een kleine vorm krijgt de talentvolle speler duidelijk meer balcontacten en meer beslismomenten per wedstrijd dan op een groot veld. De opzet bevordert de top en de breedte tegelijk, omdat beide meer spelen. Wat wegvalt is de status: de talentvolle speler is niet meer automatisch de ster van het team, maar een van velen die spelen.

Deze vijf antwoorden zijn genoeg voor 90 procent van de oudergesprekken. De rest kun je doorverwijzen naar de KNVB, die voor elke vraag een uitgebreide onderbouwing publiceert.

Overgangsplan: hoe de omschakeling in de vereniging lukt

Als jeugdcoördinator draag jij de verantwoordelijkheid dat de omschakeling in de eigen vereniging niet strandt. Hier is een plan in vier stappen dat in de meeste verenigingen werkt.

Stap 1: lees het actuele competitiereglement na. De KNVB past de details van de wedstrijdvormen periodiek aan: veldmaten binnen een bandbreedte, speeltijden aan de boven- of onderkant, de precieze afbakening van de categorieën. Download het actuele reglement, lees het één keer helemaal door en onderscheid helder tussen het landelijke kader en wat je district invult. Vraag bij onduidelijkheid na bij de competitieleiding.

Stap 2: organiseer een trainersbijeenkomst. Minstens één keer per seizoen een interne bijeenkomst, het liefst voor de start. Inhoud: welke vormen gelden er, hoe ziet een training eruit, wat zijn typische beginnersfouten. Heb je daar geen eigen spreker voor, vraag dan bij het district na. Veel bonden bieden clubbijeenkomsten kosteloos aan.

Stap 3: houd een ouderavond met een heldere boodschap. Vóór de eerste speeldag van het nieuwe seizoen. Een uur is genoeg. Inhoud: wat is er nieuw, waarom, hoe ziet dat eruit. Gebruik de FAQ uit de vorige paragraaf één op één. Neem de ouders mee, neem zorgen serieus, maar neem stelling. Een ouderavond die goed loopt, bespaart je het hele seizoen discussies langs de lijn. Wil je tegelijk het selectiebeleid communiceren, dan is deze handleiding voor een selectietraining een goed begeleidend artikel om door te sturen.

Stap 4: zet het thuisprogramma om. Concreet betekent dat: kleine doeltjes regelen of bouwen, veldmarkering aanpassen, spelbegeleiders instrueren, en ruimte inplannen voor de wisselspelers. Doeltjes kun je ook met pionnen of stokken markeren als het budget krap is. Spelbegeleiders — vaak ouders — hebben een instructie nodig: hoe lang duurt een partijtje, wat doe je bij een overtreding, wanneer wordt er gewisseld, en dat er geen stand wordt bijgehouden. Plan die omschakeling minstens vier weken voor de eerste thuisspeeldag.

Zitten deze vier stappen goed, dan loopt het eerste seizoen verrassend soepel. De grootste weerstand zit niet bij de kinderen maar bij de volwassenen, en die haal je op met stap 2 en 3.

Wedstrijdvormen organiseren, en vanaf wanneer een toernooihulpmiddel helpt

Wie in de eigen zaal of op het eigen veld een speeldag voor O6 tot en met O10 wil organiseren, heeft een ander soort werk dan bij een klassiek toernooi met een stand. Hier zijn de kernpunten. Voor het zaalseizoen vanaf O13 is zaalvoetbal het regelconforme alternatief voor het klassieke boardingvoetbal; details staan in de praktijkgids zaalvoetbal voor jeugdtrainers.

Meerdere velden naast elkaar. Drie tot vijf velden naast elkaar, geordend van het "lichtste" naar het "sterkste". Per veld twee teams, daarna een veld op of af naargelang de uitslag. Dat is organisatorisch eenvoudiger dan het klinkt: één opbouw, één tijdschema, één fluitsignaal om de zeven minuten om te wisselen. De sleutel is dat alle velden tegelijk beginnen en tegelijk wisselen, anders ontstaat er wachttijd.

Een dagwaardering in plaats van een stand. Elk team speelt in de loop van de dag op verschillende velden, afhankelijk van op- en afgaan. Aan het eind volgt uit het eindveld een volgorde, en de winnaar van het sterkste veld is de dagwinnaar. Maar: er worden geen punten opgeteld, geen doelsaldo bijgehouden, geen klassieke ranglijst gemaakt. De kinderen krijgen aan het eind een medaille of een oorkonde met "jij hebt vandaag meegedaan".

Speeltijd en rouleren. Partijtjes duren bij 2 tegen 2 hooguit vijf minuten, bij 4 tegen 4 zeven tot tien minuten en bij 6 tegen 6 tien tot twaalf minuten, met drie minuten pauze ertussen om te wisselen. Rouleren gebeurt bij de kleinste vormen na elk doelpunt, bij de grotere na een vast aantal minuten via een centraal fluitsignaal. Een speeldag met acht teams en vier velden geeft ieder kind heel veel echte speeltijd, duidelijk meer dan welk klassiek toernooi met competitieopzet ook.

Wat je als organisator voorbereidt. Kleine doeltjes (zelf gebouwd, geleend of met pionnen gemarkeerd), duidelijk uitgezette velden en een tijdschema. Daarnaast: een spelbegeleider per veld, één centrale fluit voor het wisselsignaal, een drinkpunt en medailles of oorkondes voor alle kinderen. Bij 8 tegen 8 komt er ruimte voor de wisselspelers bij. Zet de catering voor de ouders los van het speelveld, zodat de kinderen niet tussen de frietkraam en het spel in hangen.

Vanaf wanneer een toernooihulpmiddel zinvol wordt. In pure toernooivorm met op- en afgaande velden is geen klassiek toernooihulpmiddel nodig: het schema volgt uit het op- en afgaan en er is geen stand. Zodra de vorm overgaat op een toernooiopzet met een vast schema, wordt het beheer snel bewerkelijk. Dat kan al bij een clubtoernooi voor O8 tot en met O10 gebeuren, en het is de norm vanaf O11 met 8 tegen 8, net zoals bij 11 tegen 11 vanaf O13. Een schema over meerdere uren, een puntentabel met regels bij een gelijke stand, de loting voor de halve finales, wachttijden tussen wedstrijden: daar helpt een hulpmiddel als AreaCopa, omdat schema, stand en sorteerlogica niet meer uit het hoofd of via een Excel-bestand te beheren zijn. Het punt waarop de overstap zinvol wordt, ligt dus niet pas bij O13, maar overal waar uit de toernooivorm een toernooi met een stand ontstaat.

Een uitgebreide stap-voor-stap-handleiding voor de opbouw van een klassiek toernooi, van 6 tegen 6 tot 11 tegen 11, staat in de checklist voor je voetbaltoernooi met een tijdlijn van 12 weken.

Voor de organisatorische kant — wedstrijdschema, stand en live link per leeftijdscategorie — gaat het verder naar de app voor het jeugdvoetbaltoernooi.

Concrete schemaopzetten voor 5, 7 en 10 teams staan in het artikel wedstrijdschema voor 5, 7 of 10 teams.

Wie naast de wedstrijdvormen ook een meidenafdeling opbouwt, vindt in de gids een meidenteam opzetten een plan van zes maanden, inclusief het werven van speelsters, het vinden van trainers en een zelfaudit van twaalf punten voor de clubstandaarden.

Bronnen

Alle wedstrijdvormen, veldmaten en categorie-indelingen in dit artikel komen uit de officiële informatie van de KNVB, aangevuld met het conceptuele werk achter de kleine vormen:

1. KNVB. Wedstrijdvormen in het pupillenvoetbal. Categoriepaginas voor O6 tot en met O12 met de voorgeschreven vorm per leeftijd, de veldmaten (bijna kwart veld 42,5 × 30 m, bijna half veld 42,5 × 64 m) en de rollen van spelbegeleider en pupillenscheidsrechter.
2. KNVB. Uitslagen en ranglijsten vanaf O11. Bron voor het scharnierpunt waarop er met een stand wordt gespeeld.
3. KNVB. Wedstrijdvormen bij de meiden. Bron voor 9 tegen 9 in de categorieën MO13 tot en met MO20 in categorie B vanaf de tweede klasse.
4. Wein, H. (2004). Entwicklung der Spielintelligenz im Fußball. Institut für Jugendfußball / Carolus-Sportverlag, ISBN 3-927570-60-5. Het conceptuele erfgoed van 3 tegen 3 op vier doeltjes ("funino").
5. Duitse voetbalbond (versie 15 juli 2024). Jugendordnung, Anhang IV. Als vergelijkingsmateriaal: de Duitse bond heeft het vierdoeltjesconcept in zijn eigen competitieregels opgenomen, wat in Nederland niet het geval is.

Wie voor het eigen district exacte waarden nodig heeft, vindt de geldende bepalingen op de districtspagina van de KNVB. Die vullen het landelijke kader binnen de toegestane bandbreedtes iets verschillend in.